مجموعه ماخ اولا، هنگام که گریه می دهد ساز

         هنگام که گریه 

هنگام که گریه می دهد ساز،
این دود سرشت ابر بر پشت،
هنگام که نیل چشم دریا،
از خشم به روی می زند مشت.

زان دیر سفر که رفت از من،
غمزه زن و عشوه ساز داده،
دارم به بهانه های مانوس،
تصویری از او به بر گشاده.

لیکن چه گریستن ، چه توفان !
خاموش شبی ست، هرچه تنهاست.
مردی در راه می زند نی،
و آواش فسرده بر می آید.

تنهای دگر منم که چشمم،
توفان سرشک می گشاید.

هنگام که گریه می دهد ساز،
این دود سرشت ابر بر پشت،
هنگام که نیل چشم دریا
از خشم به روی می زند مشت.
                                                         ۱۳۲۸

 

 

  تمامی حقوق متعلق به وبسایت رسمی نیما یوشیج است. 2017 - 2012