مجموعه شعر من، بوجهل من

             بوجهل من

زنده ام تا من، مرا بوجهل من، در رنج می دارد
جسته از زیر دم گاوی چه آلوده،
رفته تا بالای این سیلاب خانه،
چون مگس های سگان ست او.
نه جز این بوده تا بوده.
او، آن آئین سماجت
آن طفیلی تن بپرورده،
چومی پرد پی آن ست تا یک جای بنشیند،
بر سر هر جانور شکلی،
روی گوش و زیر چشم و بر جبین پاک رویان،
بر هر آن پاکیزگان بینی و هر آن آلودگان دانی.
هرکجا کاو زنده می یابد یکی را زنده می بیند.

می مکد بوجهل من، خون از تن این جانوران در هر گذرگاه،
نیست او از کار من آگاه،
می پرد تا یابدم یک بار دیگر،
من، ولی از او گریزانم،
تا مراگم کرده بنشیند
بر سر دیوار دیگر.
                                                                      بهمن ماه سال۱۳۲۰ 

 

از همین مجموعه:
  تمامی حقوق متعلق به وبسایت رسمی نیما یوشیج است. 2017 - 2012