مجموعه شعر من، خرمن ها

                    خرمن ها

گرچه میرد آنکه افشاند، به خاکی تخم  (می گوید کلاف)*

کودکان نوخاسته خرمنش را گرد آورند،

تا از آن گردند بهره ور.

این سخن برجاست ، هنگام بهاران کشتزاران، چون گل بشکفته می گردند،

درمیان کشتزاران ، کشتکاران شادمانه بهر کار آشفته می گردند،

خنده خواهد بست برلب، روی گندم ها شقایق ، آه ! بعد از ما

می خرامند آن نگاران ، نازک اندامان ، میان ره ، به سوی کشتگاهان،

روز تابستان هلاک از خنده های گرم خواهد شد،

کشته ی گندم به زیر پای خرمنکوب دیگر نرم خواهد شد .

لیک افسوس ! از هر آن تخمی،

که به سنگستان شود پاشیده ، تنها از برای آن،

یک نفر گوید که تخم گندمی بوده ست،

در درون سنگ ها می خواست روید ، لیک فرسوده ست .

                                                                                  فروردین سال ۱۳۲۱

 *کلاف : شاعر انگلیسی، این قطعه در جواب ترجمه ی مسعود فرزاد ست، در روزنامه ی ایران شماره ی ۶۸۶۹ قطعه: بیا ای شاعر

از همین مجموعه:
  تمامی حقوق متعلق به وبسایت رسمی نیما یوشیج است. 2017 - 2012