مجموعه شعر من, ویدیو، سایه ی خود

        سایه ی خود 

در ساحتِ دهلیزِ، سرای من و تو،
مردی ست نشسته، از بَرش مشعل نور،
هر روز و به هر شب، از برای من و تو،
در بر بگشاده، نقشه ئی زین شب دور.

انگیخته از نهادش،
رگ های صدا،
یک خنده نه از لبانش،
یکدم شده وا .

می بیند او به زیر ویرانه ی شب،
در روشنی، شراره ئی سرد شده،
در شادی روزی، نه در آن خورشیدی،
در گردش یک شب پُر از درد شده.
نو می کند او هزار اندوه نهفت .

اما چو به ناگهان نگاهش افتد،
بر سایه ی خود، اگر چه از او نه جدا،
لبخند زده،
فریاد برآورد، بماند،
از چشم من و تو در زمان نا پیدا .

                                                                               فروردین ماه سال ۱۳۲۱

 

 

از همین مجموعه:
  تمامی حقوق متعلق به وبسایت رسمی نیما یوشیج است. 2017 - 2012