مجموعه شعر من، یاد

               یاد

یادم از روزی سیه می آید و جای نموری،
در میان جنگل بسیار دوری،
آخر فصل زمستان بود و یکسرهر کجا در زیر باران بود،
مثل این که هر چه کِز کرده به جائی،
بر نمی آید صدائی،
صف بیارائیده از هر سو تمشک تیغ دار و دور کرده،
جای دنجی را.

یاد آن روز صفا بخشان،
مثل اینکه کنده بودندم تن از هر چیز،
من شدم از روی این بام سیه،
سوی آن خلوت گل آویز،
تا گذارم گوشه ئی از قلب خود را اندر آنجا،
تا از آنجا گوشه ئی از دلربا ی خلوت غمناک روزی را،
آورم با خود.

آه ! می گویند چون بگذشت روزی،
بگذرد هر چیز با آن روز،
باز می گویند خوابی هست کار زندگانی،
زان نباید یاد کردن،
خاطر خود را.

بی سبب ناشاد کردن،
برخلاف یاوه ی مردم،
پیش چشم من ولیکن،
نگذرد چیزی بدون سوز،
می کشم تصویر آن را،
یاد من می آید از آن روز !

                                                                      بهمن ماه سال۱۳۲۰

 

از همین مجموعه:
  تمامی حقوق متعلق به وبسایت رسمی نیما یوشیج است. 2017 - 2012