مجموعه اشعاردیگر، لاشخورها

     لاشخورها

در کارگاه کشمکش آفتاب و ابر
آنجا که در مِه ست فرو روی آفتاب
و یک نم ملایم
در کوه می رود
و در میان درّه به اطراف جوی آب
یک زمزمه ست دائم
با آنچه می رود
بالای یک کمر.
ناگاه لاشخورها
دو لاشخور که پیر و نحیف اند
ازحرص لاشخواری
بر مشت استخوان نشسته
با هم قرین و همدم و با چشم های سرخ
بسته نظر به هم
دیگرچه همدمی و چه راز دل ست این
این انس با چه صفت می شود قرین
آنها چرا شده اند در این وقت همنشین
این را کس نداند
لیکن هرآن یکی که بمیرد از این دو دوست
آن دیگری بدرّد از آن مرده گوشت و پوست
آنها برای تغذیه ی گوشت های هم
اینسان به هم
نزدیک می شوند.
                                                 ۱۶ فروردین ماه سال ۱۳۱۹

                                           

 

از همین مجموعه:
  تمامی حقوق متعلق به وبسایت رسمی نیما یوشیج است. 2017 - 2012