مجموعه اشعاردیگر، نامه

   نامه

مهربانا ! جواب کاغذ تو،

من ندانم چگونه باید داد.

شعرگفتی به شعرمی گویم،

همه یاد توام، چه کم چه زیاد،

لب فروبستم ازسخن، آری،

لیک بنگر چه می کشم بیداد.

عقده های عجیب قلب مرا،

این لب بی هنر دمی نگشاد،

چون که لب، رنج دل نداند گفت:

چه دهم پاسخِ دلِ آزاد؟

آنچه می گویم، این فقط نقشی ست،

که بیاض صحیفه کرده سواد،

قطره ی خون، زیک دل خونین.

نکند آنچنان که خواهم یاد،

معهذا بخوان وهیچ مپرس،

حال مخلص دراین خراب آباد.

به مرُادم نمی رود سفرم،

سفری لازم ست سوی مُراد.

ِشکوه هر روز بر زبان دارم،

که چرا نیست روز و مه چون باد؟

از چه این مختصر نمی گذرد،

با چنین رنج و گونه گونه فساد،

من که دورم ز تو، چنان که ز تن،

جان مجهور در هوای معاد،

چه خوشی،چه سلامتی، که حیات

رنج بیننده ست و مردم راد.

نه کم از این سفر پشیمانم،

گرچه از یک جهت کمی دلشاد،

«آستارا»ست مدفنی که در آن

جای بگزیده اند مثل جماد.

چه توان کرد با دو دیده ی باز،

با چنین مردگان سست نهاد؟

قصه ی شهر مُرده باید ساخت،

شرح رفتار مُرده باید داد،

اوستادی شگفت باید شد،

پس بر اهل شگفت تر استاد،

سخت مطرود تر هم از شیطان،

بَر شدن ز آتش درون فواد.

آسمان را به سر فکندن تیغ،

مر زمین را به پای بر اقیاد.

درچنین موقعی به تنهایی،

که چنین با قفس مراست عناد،

تو فقط هستی ای امید دلم،

که برادر به یاد تو افتاد.

آه! امید زندگانی من !

از شکست دلت شکست مباد!

                                                                        برادرت. آستارا/۸ آذرماه /سال۱۳۰۶ 

                                                                       

 

    

 

از همین مجموعه:
  تمامی حقوق متعلق به وبسایت رسمی نیما یوشیج است. 2017 - 2012