مجموعه اشعاردیگر، او نمرده ست

   او نمرده ست

دو سال از نبودِ غم انگیز او گذشت،
روی مزار او،
دوبار برگ های خزان ریخته شدند،
سه سایه ی شکسته ی گریان،
بر شاخه های سایه ی دیگر،
آویخته شدند.
 
آنوقت باز مثلِ دگر روزها دمید،
این روشن افق،
یک جغد بی ثبات از آن جایگه پرید،
با یک غروب ِغمگین بالای آن مزار،
غمناک تر نشنید.

دو سال مثل آنکه دو روز از غمش گذشت،
روز سفید آمد از نو به سیر و گشت،
بر ساحتِ جبینِ جوانی،
خطِ دگر نوشت،
مانندِ این که آنکه تو دانی نمرده ست،
هر کس به یادش آید گوید:
دو سال رفت و لیک اِرانی نمرده ست.
 
نه او نمرده، او زنهانخانه ی وجود،
بر پای خاسته ست،
اواز برایِ زندگی ما،
تا بهره ور تر آئیم،
دارد هنوز هم سخنی گرم می کند،
این تیره جوی سنگدلان را،
دارد به حرف مردمی ئی نرم می کند.
 
دو سال شمع زندگی اش را به روشنی،
مردم ندید لیک،
بس شمع های دیگر روشن شدند از او،
پس فکرهای ویران گلشن شدند از او،
مانند آنکه همین آرزوش بود.

پرّید از برابر زندان،
مرغ شکسته پرکه همه رنج وجوش بود،
تا روی بام دیگران آید ز نو فرود،
زانجا به رنگِ دیگر با ما کند سخن،
دوسال شد این پرنده ی پُر نور،
مانند یک دقیقه ی لذت که بگذرد،
مثل چراغی روشن از دور،

او نگذشته ست لیک،
او با خیال گرم مردمان شریک،
دارد به شیوه های دگر حرفی،
او درمیان تیره ی این خاک های سرد،
هر چند منزوی،
کرده ست در درون بسی دل کنون مقر.
 
نه، او نمرده ست آنکه دلی زنده می کند،
هرگز بر او نیابد بد روی مرگ دست،
شکل غراب بیهده بنشسته ست،
براین مزار، بیهده بنشسته ست جغد،
اشک سه سایه بی سبب اینجاست بر زمین.

                                                                               ۱۳ بهمن ماه ۱۳۲۰

                                                                    

  

 

  تمامی حقوق متعلق به وبسایت رسمی نیما یوشیج است. 2017 - 2012