مجموعه شعر من، غراب

             غُراب

وقت غروب کز بر کهسار، آفتاب
با رنگهای زردغمش هست در حجاب،
تنها نشسته بر سر ساحل یکی غراب،
وز دور آبها،
همرنگ آسمان شده اند و یکی بلوط،
زرد از خزان،
کرده ست روی پارچه سنگی به سر سقوط،
زان نقطه های دور،
پیداست نقطه ی سیهی،
این آدمی بود به رهی،
جویای گوشه یی که زچشم کسان نهان،
با آن کند دمی غم پنهان دل بیان،
وقتی که یافت جای نهانی ز روی میل،
چشم غراب خیره از امواج مثل سیل،
بر سوی اوست دوخته بی هیچ اضطراب،
کز آن گذرگهان ،
چه چیز می رسد، فرجی هست یا عذاب؟
یک چیز مثل هر چیز که دیده ست دیده ست،
خطی به چشم اوست که در ره کشیده ست،
بنیادهای سوخته از دور،
ابری به روی ساحل مجهور،

هر دو بهم نگاه در این لحظه می کنند،
سر سوی هم ز ناحیه ی دور می کشند،
این شکل یک غراب و سیاهی،
و آن آدمی، هر آنچه که خواهی،
چون مایه ی غم ست به چشمش غراب و زشت،
عنوان او حکایت غم ، رهزن بهشت،
بنشسته ست تا که به غم، غم فزاید او،
برآستان غم به خیالی در آید او،
در ، از غمی به روی خلایق گشاید او، 
ویران کند سرا چه ی آن فکر ها که هست،
فریاد می زند به لب از دور: ای غراب !
لیکن غراب،
فارغ ز خشک و تر،
بسته بر او نظر،
بنشسته سرد و بی حرکت آنچنان بجای،
و آن موج ها عبوس می آیند و می روند،
چیزی نهفته ست،
یک چیز می جنبد.
                                                                                        مهرماه سال ۱۳۱۷

 

 

 

از همین مجموعه:
  تمامی حقوق متعلق به وبسایت رسمی نیما یوشیج است. 2017 - 2012