مجموعه شعر من، پانزده سال گذشت

                         

                   پانزده سال گذشت

پانزده سال گذشت،
روزش از شب بدتر،
شبش از روز سیه گشته سیه تر.

پانزده سال گذشت.
که تو رفتی زبرَم،
من هنوزم سخنانی ز تو آویزه ی گوش،
مانده بس نکته،
ای پدر، در نظرم،
آه از رفتنت اینگونه که بود.

پانزده سال گذشت.
هر شبش سالی و هر روزش ماهی،
ولی از کار نکردم،
ذره ئی کوتاهی،
زجرها را همه برخود هموار،
کردم و از قَبَل تنها ئی،
آنچه بگزیده بر آوردم،
وآنچه پروردم،
داشت از گنج توام زیبا ئی.

پانزده سال گذشت
زآشیان گرچه به دور
گرچه چون مرغ ز توفان و ز باد،
بودم آواره،
کردم از آن ره پرواز که بود،
در خورِ همچو منی.
پسِر همچو توئی.

من در این مدت، ای دور از من،
زشت گفتم به بدان،
کینه جستم ز ددان،
تیز کردم لب شمشیری کند،
سنگ بستم به پر جغدی زشت،
دائما بر لب من بوده ست این،
آی ! یکتای پدر،
پهلوانی کز تو،
مانده اینگونه پسر،
گوشه گیری که بشد،
خانه ات ویرانه،
نشد اما پسرت،
عاجز بیگانه.
نشد از راه بدر،
به فریب دانه .
آی ! بی باک پدر !

پانزده سال گذشت.
من هنوزم غم تو مانده به دل،
تازه می دارم اندوه کهن،
یاد چون می کنمت،
خیره می ماند چشمانم،
نگه من سوی توست .

                                                                       اردیبهشت ماه سال ۱۳۲۰

  تمامی حقوق متعلق به وبسایت رسمی نیما یوشیج است. 2017 - 2012