مجموعه اشعاردیگر، گل ناز دار

                                                            برای گل های ذیروح

       گل ناز دار                                                                                        

سود گرت هست گرا نی مکن،
خیره سری با دل و جا نی مکن،
آن گل صحرا که به غمزه شکفت،
صورت خود در بن خاری نهفت.

صبح همی باخت به مهرش نظر،
ابَر همی ریخت به پایش گهر،
یاد ندانسته همی با شتاب،
ناله زدی تا که بر آید ز خواب،
شیفته پروانه بر او می پرید،
دوستیش از دل و جان می خرید،
بلبل آشفته پی روی وی،
راهی همی جست ز هر سوی وی.

وآن گُلِ خود خواهِ خود آراسته،
با همه ی حسن به پیراسته،
زان همه دل بسته ی خاطر پریش،
هیچ ندیدی به جز از رنگ خویش،
شیفتگان ز برون در فقان،
او شده سر گرم خود اندر جهان،
جای خود از ناز بفرسوده بود،
لیک بسی بی رَه و بیهوده بود.

فرّ و برازندگیِ گل تمام،
بود به رخساره ی خویش حرام،
نقش به از آن رخ بر تافته،
سنگ به از گوهر نا یافته،
گل که چنین سنگدلی بر گزید،
عاقبت از کار ندانی چه دید،
سود نکرده ز جوانی خویش،
خسته ز سودای نهانی خویش.

آن همه رونق به شبی در شکست،
تلخی ایام به جایش نشست،
از بُن آن خار که بودش مَقر، 
خوب چو پژ مرده بود بر آورد سر،
دید بسی شیفته ی نغمه خوان، 
رقص کنان رهسپر و شادمان، 
از بَر وی یکسره رفتند شاد،
راست به ماننده ی آن تند باد.

خاطر گل ز آتش حسرت بسوخت،
زان که یکی دیده بدو بر ندوخت،
هر که چو گل جانب دل ها شکست،
چون که بپژ مرد به غم بر نشست،
دست بزد از سر حسرت به دست،
کانچه به کف داشت ز کف داده ست.

چون گل خود بین ز سر بیهشی،
دوست مدار این همه عاشق کشی،
یک نفس از خویشتن آزاد باش،
خاطری آور به کف و شاد باش.
                                                                           اسد سال ۱۳۰۲

                                                                       

از همین مجموعه:
  تمامی حقوق متعلق به وبسایت رسمی نیما یوشیج است. 2017 - 2012