مجموعه قلم انداز، شب دوش

           شب دوش

رفت، بگریخته از من، شب دوش،
از شب دوشم اما خبرست،
اندر اندیشه ی آباد شدن،
این زمان سوی خرابم گذرست.

داستان شبِ دوشینه مراست،
چو دروغی که به چشم آید راست،
آن نگارین که به سودی بنشست
آخراز روی ریانی برخاست.

دم نمی خفتش چشمان حریص،
بود ما را سخن از قول و قرار،
لیک از خنده ی بی رونق صبح،
ماند بالینی و در آن بیمار.

بنشست آفت واری در پیش،
دست بر دستی با من غمناک،
غرق در شکوه ی بیهوده ی خود،
دل سودا زده ئی بر سر خاک.

خنده دزدیده دواندم سوی لب،
همچو خونی که دود در بُن پوست،
چون ز جا جسَتم و بیمار به جا،
به خیالی که ز جا خاسته اوست.

از شب دوشم اما خبر ست،
گرچه بریاد نماندم شب دوش،
مفصل خاک زبادی بگسیخت،
گشت در پنجره شمعی خاموش !
                                                                                 فروردین ماه سال۱۳۲۵ 

 

  تمامی حقوق متعلق به وبسایت رسمی نیما یوشیج است. 2017 - 2012