مجموعه قلم انداز، صدای چنگ

                 صدای چنگ

یارم در آینه به رخ آرایشی بداد،
وآمد مرا به گوشه ی ایوان خویش جُست،
برداشت همره و سوی صحرا روانه شد،
آن دم که آن شقایق وحشی، زکوه رُست
بنشست بی مهارت و مست از غرورِ خود،
با من هرآن چه زد، همه زد لحن نادرست،
بیچاره را خبر ز صداهای من نبود،
هم نه خبر ز شیوه ی آن پنجه های سُست،
آشفته شد که « این چه صدائی ست دلخراش،
توکاین چنین نبودی، ای چنگ من، نخست »
من گفتمش که « این نه صدای من ست، من
خواندم بر آن نواخته ات، این صدای تسُت ! »

                                                          آذر ماه سال ۱۳۰۸

 

  تمامی حقوق متعلق به وبسایت رسمی نیما یوشیج است. 2017 - 2012