مجموعه حکایات، بز ملا حسن

   بُزِ ملا حسن

 بزُ ملاحسن مسئله گو
چو به  ده از رَمه می کردی رو
داشت همواره به همره پس افت
تا سوی خانه ز بزُها دو سه جفت
بزُ همسایه بزُ مردِم دِه
همه پر شیر و همه نافع و مفت
شاد ملا پی دوشیدنشان
جستی از جای و به تحسین می گفت:
« مرَحبا بزُبزُک،  زیرکِ  من
که کند سود من افزون به نهفت !»

روزی آمد ز قضا بزُ گم شد
بزُ ملّا به سوی مردمُ شد
جست ملّا کسل و سرگردان
همه  ده خانه ی این خانه ی آن
زیر هر چاله و هر دهلیزی
کنجُ هر بیشه به هر کوهستان
دید هر چیز و بزُ خویش ندید
سخت آشفت و به خود عهد کنان
گفت: «اگر یافتم این بد گوهر
کنمش خرد سراسر ستخوان.»
ناگهان دید فراز کمری
بزُ خود را ز پی بوته چرَی
رفت و بستش به رسَن، زد به عصا
« بی مرّوت بزُ بی شرم و حیا
این همه آب و علف دادن من
عاقبت از توام این بود جزا
که خورد شیر تو را مردم ده ؟»
بزُک  افتاد و بر او داد  ندا:
« شیر صد روز بزُان دگران
شیر یک روز مرا نیست بها ؟ »
یا مخور حق کسی کز تو جداست
یا بخور با دگران آن چه تراست.

                                                                 ۲۰جدی سال ۱۳۰۲

 

 

از همین مجموعه:
  تمامی حقوق متعلق به وبسایت رسمی نیما یوشیج است. 2017 - 2012