مجموعه حکایات، پرنده ی منزوی

                پرنده ی منزوی

به آن پرنده که می­خواند غایب از انظار 
عتاب کرد شریری فساد جوی به باغ
چه سود لحنِ خوش و عیبِ انزوا که به خلق 
پدید نیست تو را آشیان چو چشمِ چراغ ؟ 
بگفت: از غرض این را تو عیب می دانی
که بهر حبسِ من افتاده در درون تو داغ.
اگر که عیب من این ست کز تو من دورم 
برو بجوی ز نزدیک ­های خویش سراغ.
شهیر تر ز من آن مرغ  تنبل خانه 
بلند تر زهمه  آشیان جنسِ کلاغ !
                                                                 لاهیجان۱۰فروردین ماه سال ۱۳۰۹

 

 

 

از همین مجموعه:
  تمامی حقوق متعلق به وبسایت رسمی نیما یوشیج است. 2017 - 2012