مجموعه ناقوس, ویدیو، او را صدا بزن

           او را صدا بزن

جیب سحرشکافته ز آوای خود خروس
می خواند.
بر تیز پای دلکش آوای خود سوار
سوی نقاط دور،
می راند.
بر سوی درّه ها، که در آغوش کوه ها،
خواب و خیال روشن صبحند،
بر سوی هر خراب و هرآباد،
هردشت و هر دمن،
                              اورا صدا بزن !

بسیارشد به خواب،
این خفته فلج،
درانتظار یک
روزخوش فرج.
پیوندهای او،
گشتند سرد.
ازبس که خواب کرد.
ازبس که خواب کرد،
بیم است کاو نخیزد از رخوت بدن،
                               او را صدا بزن !

کوچید کاروان که به ده بود، مدتی ست،
در چادر سفید، عروس ایستاده ست
با چه طراوتی!
زیر «شماله» می گذرد ده، جدار راه،
چیده شده ست با،
تنهایی از زنان،
تنهای مردها،
تنهای برهنه،
تنهای ژنده پوش.
آورده شادی همگان را به کار جوش
ویک کمر بزرگ شده ست آشیانه تا،
قاپد هر آن صدای گریزنده از دهن
                               او را صدا بزن !

آن وقت کاو رسید،
چار اسبه از رهش،
در قلعه کس ندید.
زین رو به گوشه ئی
رفت و بیارمید.
پای آبله ز راه و تنش کوفته شده،
گویی خیال زندگی اش از ره دماغ،
با نا امیدی ئی، نه بجا روفته شده،
اما کنون که خسته تن، از جنگ تن به تن،
                                        او را صدا بزن !

گرگی کشید کلّه و از کوه شد به زیر،
مطرود دل پلید،
برتخته بست امید.
(هرشکل نا بجا ی نهان،
در گوشه های معرکه می ماند)
تا دید کاو خروس،
می خواند:
و آوای او چو ضربت، بر قطعه ی چُدن،
                                       او را صدا بزن !

                                                                           ۵ دی ماه سال ۱۳۲۵

 

از همین مجموعه:
  تمامی حقوق متعلق به وبسایت رسمی نیما یوشیج است. 2017 - 2012