مجموعه ماخ اولا، جاده خاموش ست

               جاده خاموش ست

جاده خاموش ست، از هر گوشه ئی شب هست در جنگل،
تیرگی،( صبح ازپی اش تازان )
رخنه ئی بیهوده می جوید،
یک نفر پوشیده در کنُجی،
بارفیقش قصه ی پوشیده می گوید.

بر در شهر آمد، آخر کاروان ما ز راه دور، می گوید:
با لقای کاروان ما، (چنان کارایش پاکیزه اش هر لحظه می آراست )
مردمان شهر را فریاد بر می خاست.

آنکه او این قصه اش در گوش، اما
خاسته افسرده وار از جا،
شهر را نام و نشان هر لحظه می جوید،
و به او افسرده می گوید:
« مثل اینکه سال ها بودم در آن شهر نهان مأوا
مثل این که یک زمان در کوچه ئی، از کوچه های او
داشتیم یاری موافق ، شاد بودیم با لقای او. »

جاده خاموش ست، اما همچنان شب هست در جنگل،
تیرگی، (صبح از پی اش تازان )
یک نفر پوشیده بنشسته،
با رفیقش قصه ی پوشیده می گوید.

                                                                                ۱۳ اسفند ماه سال۱۳۲۸

 

از همین مجموعه:
  تمامی حقوق متعلق به وبسایت رسمی نیما یوشیج است. 2017 - 2012